Film rozpoczyna się w momencie, gdy żyjąca na własną rękę, z dala od rodziny Zu po śmierci babci, zostaje niespodziewanie jedynym opiekunem Music, swojej nastoletniej przyrodniej siostry, która nie mówi ze względu na zaburzenia ze spektrum autyzmu. Babcia w trosce o nią stworzyła harmonogram codziennych zajęć, aby, z pomocą przyjaciół z sąsiedztwa, wspierać wnuczkę w codziennym życiu. Zu nie żywi do Music podobnych uczuć jak babcia, nie posiada też jej doświadczenia, nieustannie zmaga się ze swoimi nowymi obowiązkami w roli opiekuna. Burzliwemu, pierwszemu wspólnemu śniadaniu Music i Zu przysłuchuje się sąsiad Ebo, życzliwy i spokojny człowiek, który zaskakuje Zu nie tylko swoim współczuciem, ale także ogromną wyrozumiałością i zrozumieniem dla Music. Z czasem widz poznaje historię jego życia. Ebo staje się dla Zu kimś, na kim może ona polegać i od kogo może się wiele nauczyć.

Indiana Jonsdóttir to mieszkająca na przedmieściach Rejkjaviku kobieta żerująca na państwowym systemie opieki. Starsza Pani potrafi symulować niezliczoną liczbę chorób, aby dostać to, co według niej każdemu należy się od państwa. W wolnych chwilach zajmuje się swoim prywatnym ogrodem, gdzie trzyma największą dumę i radość z życia – nagradzane na konkursach ogrodniczych drzewo Laburnum, (Złotokap). Pech chce, że pewnego dnia do jej domu przybywa przedstawiciel Ministerstwa Środowiska, który informuje Indianę, że według nowych przepisów, wszystkie rodzaje roślin, które nie rosły przed 1900 rokiem na Islandii, zostaną wyrwane z korzeniami. To nie koniec złych informacji w życiu kobiety. Okazuje się, że jej jedyny syn i oczko w głowie spotyka się z imigrantką (Karolina Gruszka), którą kobieta szczerze gardzi. Czy to koniec tragicznych informacji z życia spokojnej i wyrafinowanej kobiety?